تاریخ

آیینه عبرت

چرا بی‌سوادها خوشبخت هستند؟
ساعت ۱:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/٢٠   کلمات کلیدی:
چرا بی‌سوادها خوشبخت هستند؟
 
تصمیم کبری و صغری
 
پوریا عالمی

به‌گفته رییس سازمان «نهضت سوادآموزی»، در تهران شکل زندگی به‌گونه‌ای تعریف شده است که افراد، خیلی زمان برای درس‌خواندن ندارند. بنابراین متقاعدکردن افراد برای سوادآموزی در استان تهران، اندکی، زمان‌بر و سخت است.
جعفرقلی استاداصغر، دانش‌آموخته «نهضت سوادآموزی» (دارای گواهینامه Iso 0912) دراین‌باره گفت: «من با رییس نهضت سوادآموزی موافقم. اتفاقا ما هم از نهضت شروع کردیم و به دولت رسیدیم. یادم است دقیقا به دلیل اینکه زمان درس‌خواندن نداشتیم من و یک‌نفر دیگر در دانشکده «فتوشاپ» در شهر ویندوز (Windows) درس خواندیم. ویندوز از شهرهای کشور Majazi است. یادش به خیر. اتفاقا یک عکس در فتوشاپ، من و علی‌آبادی و مشایی و محمودجان با هم درست کردیم، یعنی گرفتیم که خیلی قشنگ شد.»
جعفرقلی استاداکبر اما با جعفرقلی استاداصغر موافق نیست. استاداکبر می‌گوید: «استاداصغر، غلو (Gholov) می‌کند.» او می‌گوید: «برای رفتن به دولت، نیاز نیست آدم به نهضت رفته باشد. چون دولت خودش نهضت سوادآموزی است. اگر یادتان باشد دولتمردان ما در طول دولتمردی خود در نهضت مهرورزی، گاماس گاماس با ریاضیات پایه (جمع و تفریق)، جغرافیا (موقعیت انگلستان که جزیره‌ای است در آفریقای‌جنوبی)، تاریخ (سابقه قرن‌ها همسایگی با عراق، در حالی که هنوز عراق سنش دورقمی نشده است)، زبان‌خارجه (وان دقیقه؟ یک مینت؟ وان تو تری؟ هاو آر یو؟ یس.) و باقی علوم آشنا شدند.»
استاداکبر می‌گوید: «خیلی‌ها فکر می‌کنند باید درس بخوانند تا به جایی برسند. در حالی که این غلط است و زمان، علف خرس نیست. ما وقت نداریم درس بخوانیم. ما باید یک‌دفعه تصمیم بگیریم اقتصاد و چیزمیزهای دیگر را مدیریت کنیم و همین‌که تصمیم بگیریم، کافی است. چون در کتاب‌های علمی تحصیلات عالیه (دوم، سوم دبستان سابق) که خوشبختانه همه دولتمردان ما حداقل این‌مقدار تحصیلات دارند، درباره «تصمیم کبری» (Tasmim e Kobra) صحبت شده است. پس اصل قضیه این است که ما تصمیم کبری بگیریم تا افسار خر مراد و خر دولت و خر مردم را سوار شویم و سواری کنیم. و دانش و خرد تصمیم صغری (Tasmim e soghra) است و اهمیتی ندارد.»
اساتید (استاداکبر و استاداصغر) معتقدند به‌همین‌دلیل متقاعدکردن مردم برای سوادآموزی سخت است چون می‌بینند که باسوادها هفت، هشت‌سال بیکار و بی‌پول بودند. حتی دانشگاهیان که اِند سواد هستند، اخراج شدند و بازنشستگی هم به‌شان تعلق نگرفت. خب واقعا چرا باید وقتی آدم می‌بیند این‌همه درس بخواند در آینده هشتش گروی نه‌اش است، وقت و عمرش را هدر کند؟ (ما نمی‌دانیم.)

http://vista.ir/news/12571947