تاریخ

آیینه عبرت

بهار نیوز: محرمانه‌های سعید جلیلی کی افشا می‌شود؟
ساعت ۸:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢٩   کلمات کلیدی: محرمانه‌های سعید جلیلی کی افشا می‌شود؟

 

گروه سیاسی: اخیرا با روی کار آمدن دولت روحانی، افراطیون تاکید می‌کنند که تمام نشست، مذاکره و گفتگوهای دیپلماتیک بدون قید و شرط باید رسانه‌ای و علنی باشد و گفتگوی محرمانه معنی ندارد! مرور تنها بخشی از نشست‌ها و نامه‌های محرمانه‌ی دوره‌ی دبیری سعید جلیلی بر شورای عالی امنیت ملی، تناقض این خواسته‌ها را نشان می‌دهد؛ از جمله تناقضی که سرمقاله‌ی شریعتمداری در روزنامه‌ی کیهان با نوع مواجهه‌ی او نسبت به محرمانه‌های سعید جلیلی داشته است.


 
احمدی‌نژاد ناشایست‌تر از قاجار
ساعت ۸:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢٩   کلمات کلیدی: احمدی‌نژاد ناشایست‌تر از قاجار
احمدی‌نژاد ناشایست‌تر از قاجار
 
 
 سخنگوی سابق حزب کارگزاران سازندگی گفت: حتماً برای مجلس آینده برنامه خواهیم داشت، مجلس رکن مهمی برای کشور است و با اصولگرایان رقابت خواهیم کرد. ‫حسین مرعشی، سخنگوی سابق حزب کارگزاران در گفت‌وگو با دانا اظهار داشت:
هیچ دولتی نمی‌تواند فراجناحی باشد اما می‌تواند از شخصیت‌های فراجناحی که برای کاری مناسب هستند تشکیل شود. وی دولت قبل را ناشایست‌ترین دولت تاریخ ایران دانست و گفت:
دولت کنونی بیش از اندازه با عناصر ناشایستی که از دولت قبلی به بدنه آن تحمیل شده، مباشرت می‌کند.  مرعشی در پاسخ به پرسشی در مورد فعالیت‌هایش گفت: من همیشه فعال بودم؛ در زندان هم فعال بودم و حکمم منع فعالیت‌های سیاسی شخصی نیست بلکه بنده عضویت و فعالیت در احزاب و موسساتی که کار سیاسی فرهنگی انجام می‌دهند، نمی‌توانم داشته باشم. 
وی ادامه داد: البته من فکر می‌کردم که نماز جمعه هم نمی‌توانم بروم اما مدتی است که فهمیدم می‌توانم.  مرعشی در ادامه گفت: تمام وظیفه من تقویت استاندار کرمان است و البته هیچ توصیه‌ای برای هیچ پستی به وی نخواهم کرد.
  این فعال سیاسی اصلاح‌طلب همچنین اظهار داشت: حتماً برای مجلس آینده برنامه خواهیم داشت، مجلس رکن مهمی برای کشور است و با اصولگرایان رقابت خواهیم کرد و امیدواریم اصولگرایان قاعده بازی را رعایت کنند.
  وی نظر خود را راجع به لقب دولت پیر دادن به دولت یازدهم و جوان گرایی دولت قبل اینگونه بیان داشت: نباید عملکرد غلط دولت‌های گذشته را به حساب جوانان این مملکت گذاشت که اگر اینگونه شد در طول تاریخ دیگر کار به جوانان سپرده نخواهد شد.  مرعشی استفاده از کارآزمودگان در دولت را در تمام دنیا مرسوم دانست و گفت: مرکز دولت محل پرورش نیرو نیست بلکه این کار باید در بدنه دولت صورت گیرد.
 روزنامه صبح ایران: قانون

 
 
ساعت ۸:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٢٩   کلمات کلیدی: شب یلدا

شب یلدا از کجا آمد؟

خبرگزاری تسنیم: شب یلدا یا شب چلّه بلندترین شب سال در نیم‌کره شمالی زمین است. این شب به زمان بین غروب آفتاب از ۳۰ آذر (آخرین روز پاییز) تا طلوع آفتاب در اول ماه دی (نخستین روز زمستان) اطلاق می‌شود.

به گزارش گروه "رسانه‌های دیگر" خبرگزاری تسنیم، ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام شب یلدا را جشن می‌گیرند. این شب در نیم‌کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن زمان به بعد طول روز بیش‌تر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود. مراسم شب یلدا (شب چله) از طریق ایران به قلمرو رومیان راه یافت و جشن «ساتورن» خوانده می‌شد.

واژه «یلدا» به معنای «زایش زادروز» و تولد است. ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر می‌شوند و تابش نور ایزدی افزونی می‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی برپا می‌کردند و از این رو به دهمین ماه سال دی (دی در دین زرتشتی به معنی دادار و آفریننده) می‌گفتند که ماه تولد خورشید بود.

یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. مردم روزگاران دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل می‌داد و در طول سال با سپری شدن فصل‌ها و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان توانستند کارها و فعالیت‌های خود را با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان تنظیم کنند.

آنان ملاحظه می‌کردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند می‌شود و در نتیجه در آن روزها، از روشنی و نور خورشید بیشتر می‌توانستند استفاده کنند. این اعتقاد پدید آمد که نور و روشنایی و تابش خورشید نماد نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش‌اند.

مردم دوران باستان و از جمله اقوام آریایی، از هند و ایرانی - هند و اروپایی، دریافتند که کوتاه‌ترین روزها، آخرین روز پاییز و شب اول زمستان است و بلافاصله پس از آن روزها به تدریج بلندتر و شب‌ها کوتاهتر می‌شوند، از همین رو آنرا شب زایش خورشید نامیده و آنرا آغاز سال قرار دادند.

بدین‌سان در دوران کهن فرهنگ اوستایی، سال با فصل سرد شروع می‌شد و در اوستا، واژه Sareda, Saredha «سَرِدَ» یا «سَرِذَ» که مفهوم «سال» را افاده می‌کند، خود به معنای «سرد» است و این به معنی بشارت پیروزی اورمزد بر اهریمن و روشنی بر تاریکی است.

در آثارالباقیه ابوریحان بیرونی، ص 255، از روز اول دی ماه، با عنوان «خور» نیز یاد شده‌است و در قانون مسعودی نسخه موزه بریتانیا در لندن، «خُره روز» ثبت شده، اگرچه در برخی منابع دیگر «خرم روز» نامیده شده‌ است.

*در برهان قاطع ذیل واژه «یلدا» چنین آمده‌ است:

«یلدا شب اول زمستان و شب آخر پاییز است که اول جَدی و آخر قوس باشد و آن درازترین شب‌هاست در تمام سال و در آن شب و یا نزدیک به آن شب، آفتاب به برج جدی تحویل می‌کند و گویند آن شب به غایت شوم و نامبارک می‌باشد و بعضی گفته‌اند شب یلدا یازدهم جدی است».

سفره شب یلدا، «میَزد» Myazd نام داشت و شامل میوه‌های تر و خشک، نیز آجیل یا به اصطلاح زرتشتیان، «لُرک» Lork که از لوازم این جشن و ولیمه بود، به افتخار و ویژگی «اورمزد» و «مهر» یا خورشید برگزار می‌شد.

روز پس از شب یلدا (یکم دی ماه) را خورروز (روز خورشید) و دی گان؛ می‌خواندند و به استراحت می‌پرداختند و تعطیل عمومی بود.

فردوسی به استناد منابع خود، یلدا و خور روز، را به هوشنگ از شاهان پیشدادی ایران (کیانیان که از سیستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در این زمینه از جمله گفته است:

که ما را ز دین بهی ننگ نیست به گیتی، به از دین هوشنگ نیست
همه راه داد است و آیین مهر نظر کردن اندر شمار سپهر

شب چله:

چهل روز از زمستان که آغاز آن برابر است با اول جَدی و هفتم دی ماه جلالی و بیست و دوم دسامبر فرنگی، و پایانش برابر است با شانزدهم بهمن ماه جلالی و سی ام ژانویه فرنگی که به آن چله بزرگ زمستان گویند.در ایران مرکزی چله بزرگ زمستان از آغاز زمستان که برابر است با آغاز دی ماه شروع می شود و مدت آن چهل روز است. و چله کوچک زمستان از شب دهم بهمن ماه تا پایان بهمن ماه که مدت آن بیست روز است.

چله بزرگ:

چهل روز از موسم زمستان که آغاز آن مطابق اول جَدی و هفتم دی ماه جلالی و بیست و دوم دسامبر فرانسوی و پایانش شانزدهم بهمن ماه جلالی و سی ام ژانویه فرانسوی است.

چله کوچک:

بیست روز از فصل زمستان که آغاز آن از هفدهم بهمن ماه جلالی شروع می شود و در پنجم اسفند ماه پایان می یابد. چله زمستان همان چله بزرگ است و گاه در تداول عامه کنایه از سرمای سخت باشد: چله زمستون.

منبع:همشهری


 
 
ساعت ۸:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/۱۸   کلمات کلیدی:

 

 


 
مفاهیم گذشته، حال و آینده، نتیجه محدودیت دید انسان است
ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/۱٤   کلمات کلیدی: توحید/خداشناسی

در مبانی خداشناسی بعد از توحید، یکی از اساسی ‌ترین اوصاف پروردگار، علم و دانایی او است که همه عالم هستی را شامل می‌ شود، حتی ذره ای در عالم پهناور، از علم نامحدود او پوشیده و پنهان نیست. هر قطره بارانی که فرو می‌افتد، هر غنچه ای که می شکفد، هر دانه‌ای که در دل زمین نهفته است، هر موجود زنده‌ای که حرکت می ‌کند، هر نطفه ای که در رَحِم منعقد می‌ شود، تا آنجا که هر اندیشه‌ای که در هر ذهنی خطور ‌کند، همه در دانش خدا آشکار است.


کما اینکه قرآن کریم می فرماید: "بدانید خداوند از هر چیزی آگاه است".[بقره، آیه ۲۳۱]
یا در جای دیگر می ‌فرماید: "اگر آن چه در سینه‌های شما است، پنهان دارید یا آشکار کنید، خداوند آن را می‌داند".[آل عمران، آیه ۲۹]
یا آیه ۱۶ سوره ق: "ما انسان را آفریدیم و وسوسه های  نفس او را می دانیم و ما به او از رگ گردن نزدیک تریم".[ق، آیه ۱۶]

باید توجه کنیم که آفرینش الهی مستمر بوده و همه موجودات، همان گونه که اصل هستی را از خالق گرفته اند، ادامه هستی را هم از او می ‌گیرند. از این جا روشن می‌شود که علم و آگاهی خداوند به تمامی موجودات، همیشگی و در هر زمان و مکان است: "ألَا یَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ؛ آیا آن که موجودات عالَم را آفریده از حال آن‌ها با خبر نیست؟".[ملک، آیه ۱۴] پس از آن جا که خدا خالق همه چیز است، آگاه بر همه چیز هم است.

این بدان جهت می باشد که خداوند وجودی است غیر متناهی و غیر محدود؛ او محیط بر همه جا و همه زمان‌ ها است؛ هیچ مکانی و زمانی خالی از وجود او نیست و برای وجود نامنتاهی زمان آینده و گذشته و دوری و نزدیکی مطرح نیست. چون چیزی که محدود است، در یک جا هست و در جای دیگر نیست، یا در یک زمان هست و در زمان دیگر نیست. زمان و مکان فقط در مادّیات است، ولی برای وجود نامتناهی این مسایل مطرح نمی ‌باشد.

آیت الله مکارم شیرازی در این رابطه می فرماید: فرض کنید کسی در اتاقی زندانی است که فقط روزنه کوچکی به خارج دارد، در حالی که کاروان شتر از مقابل این روزنه می گذرد، او نخست ناظر سر و گردن یک شتر، سپس کوهان، بعد پا و دم او است. هم چنین سایر شترهایی که در این قطارند. کوچک بودن روزنه دید سبب می‌شود  او برای خود گذشته و آینده درست کند، امّا کسی که بیرون اتاق و بر پشت‌بام است، به تمام بیابان نگاه می‌کند و قطار شتران را یک جا می‌بیند که در حال حرکتند.
از این جا روشن می‌شود که مفاهیم گذشته و حال و آینده، نتیجه محدودیت دید انسان است. آن چه برای ما زمان گذشته محسوب می شود، برای اقوام پیشین، زمان آینده بود و آن چه برای ما آینده است، برای آینده گان، گذشته است. امّا برای ذاتی که همه جا حضور دارد و ازل و ابد را فرا گرفته است، ماضی و مضارع و حال، بی‌معنی است و همه حوادث در تمام طول زمان، نزد او حاضرند و او به همه حوادث و موجودات عالم، در گذشته و حال و آینده احاطه دارد.[۱]

پس در نتیجه؛ همان طوری که خدا بر زمان چیره است، بر مکان هم چیره است و دور و نزدیک و این جا و آن جا برای او که وجودش نامحدود می باشد، مطرح نیست و در همه جا به طور یکسان حضور دارد و عالِم و دانای بر همه چیز در همه زمان‌ ها و مکان‌ ها است و به اسرار و نهان سراسر هستی آگاه می باشد. امیر مؤمنان علی (علیه‌السلام) می‌فرماید:"خداوند به تمام اسرار آگاه و از همه ضمائر و نهان ها با خبر است. به همه چیز احاطه دارد و بر همه چیز غالب است".[۲]

 

پی نوشت :
۱.  ناصر مکارم شیرازی، پیام قرآن، ج ۴، ص ۹۶.
۲.نهج البلاغة فیص الاسلام، خطبه ۸۵، ص ۱۹۶.

http://www.jonbeshnet.ir/news/19934


 
دکتر مصدق چگونه نفت را ملی کرد؟
ساعت ٢:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/٥   کلمات کلیدی: مصدق


 
دلیل شش گوشه بودن ضریح امام حسین(ع) چیست؟
ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/۱   کلمات کلیدی: امام حسین(ع)

امام صادق ـ علیه السّلام ـ در اینباره به عبدالله بن حمّاد بصری فرموده است: امام حسین ـ علیه السّلام ـ را غریبانه کشتند، بر او می‌گرید کسی که او را زیارت کند غمگین می‌شود و کسی که نمی‌تواند او را زیارت کند دلش می‌سوزد برای کسی که قبر پسرش را در پایین پایش مشاهده کند.

چرا برخلاف ضریح و مرقد امامان دیگر، ضریح مرقد مطهر سیدالشهدا(ع) شش گوشه ساخته شده است؟
در این باره روایت های گوناگونی وجود دارد. اما مجموع این روایت ها و آن چه نزدیک تر به منطق به نظر می رسد، آن چیزی است که شیخ مفید(ره) در کتاب «الارشادات» آورده است. او در بخشی از این کتاب نام ۱۷ نفر از شهدای بنی هاشم در روزعاشورا را ذکر کرده و  نوشته است:«آنان پایین پای آن حضرت در یک قبر (گودی بزرگ) دفن شدند و هیچ اثری از قبر آنان نیست و فقط زائران با اشاره به زمین در طرف پای امام ـ علیه السّلام ـ آنان را زیارت می‌کنند و علی بن الحسین ـ علیهم السّلام ـ (علی اکبر) از جملة آنان است.برخی گفته‌اند: محل دفن علی اکبر نسبت به قبر امام حسین ـ علیه السّلام ـ نزدیک‌ترین محل است.»

 

در بعضی از روایات دیگر از جمله کتاب «کامل الزیارات» جعفر بن محمد قمی هم آمده است: «امام سجاد ـ علیه السّلام ـ (با قدرت امامت و ولایت) به کربلا آمد و بنی‌اسد را سرگردان یافت، چون که میان سرها و بدن‌ها جدایی افتاده بود و آنها راهی برای شناخت نداشتند، امام زین العابدین ـ علیه السّلام ـ از تصمیم خود برای دفن شهیدان خبر داد، آن گاه به جانب جسم پدر رفت، با وی معانقه کرد و با صدای بلند گریست، سپس به سویی رفت و با کنار زدن مقداری کمی خاک قبری آماده ظاهر شد، به تنهایی پدر را در قبر گذاشت و فرمود: با من کسی هست که مرا کمک کند و بعد از هموار کردن قبر، روی آن نوشت: «هذا قبر الحسین بن علی بن ابی طالب الّذی قتلوه عطشاناً غریباً»؛ این قبر حسین بن علی بن ابی طالب است، آن حسینی که او را با لب تشنه و غریبانه کشتند.

پس از فراغت از دفن پدر به سراغ عمویش عباس ـ علیه السّلام ـ رفت و آن بزرگوار را نیز به تنهایی به خاک سپرد. سپس به بنی‌اسد دستور داد تا دو حفره آماده کنند، در یکی از آنها بنی‌هاشم و در دیگری سایر شهیدان را به خاک سپردند، نزدیک‌ترین شهیدان به امام حسین ـ علیه السّلام ـ فرزندش علی اکبر ـ علیه السّلام ـ است؛ امام صادق ـ علیه السّلام ـ در اینباره به عبدالله بن حمّاد بصری فرموده است: امام حسین ـ علیه السّلام ـ را غریبانه کشتند، بر او می‌گرید کسی که او را زیارت کند غمگین می‌شود و کسی که نمی‌تواند او را زیارت کند دلش می‌سوزد برای کسی که قبر پسرش را در پایین پایش مشاهده کند.

بنابراین به نظر می رسد گوشه های اضافی ضریح مطهر امام حسین(ع) محل دفن پسر بزرگ ایشان یعنی حضرت علی اکبر(ع) باشد و محل دفن  نوزاد شش ماهه اباعبدالله الحسین(ع) یعنی علی اصغر(ع) نیز روی سینه پیکر مطهر امام حسین(ع) باشد.

http://www.rabanews.ir